Pani w przedszkolnej szatni pomaga Zuzi zalożyć wysokie, zimowe buciki. Szarpie się, meczy, naciąga...

- Nareszcie weszly!- odetchnęła. Po czym zauważa, że buty założone są "na opak". No to je ściaga i znów morduje się z ich założeniem, sapie... Kiedy je założyła odetchnęła zadowolona, a Zuzia mówi:

- Ale to nie moje buciki....

Pani niebezpiecznie zwężyły się źrenice. Odczekała chwilkę licząc w myślach do dziesięciu i znowu ściąga z trudem buciki. Zuzia wyjaśnia:

- Bo to są buciki mojego brata, ale mama kazała mi je nosić. 

Pani zacisnęła ręce mocno na szafce, odczekała aż ręce przestaną jej drżeć i znowu pomaga dziecku wciagnąć buty.

- No dobrze - mówi wykończona kiedy włożyła i uporała się ze sznorówkami - a gdzie masz rękawiczki?

- W bucikach.